Thursday, June 11, 2015

වැස්ස

මාස කිහිපයකට උඩ සිකුරාදාවකි. සුපුරුදු ලෙස කාඩ් ටික එක්කාසු කොට කාඩ් බෝඩ් පෙට්ටියට දමා පසෙක වූ මිතුරෙකුට දුන් මම ඔවුන් සමගම කැම්පස් එක ඉදිරිපස ගේට්ටුව වෙත පිය නැගුවෙමි.


“මචං, උඹ ගාලු යනවා නෙ. මම මේ weekend එකේ යන්නෙ නෑ බං. පොඩි වැඩ වගයක් තියනවා“

යහලුවන්ට සමුදුන් මම බෝඩිම වෙත යන්නට ගමන් ආරම්භ කළෙමි. කිලෝමීටර 2ක් පමණ දුරකින් තිබූ බෝඩිමෙහි මා ප්‍රිය කළ කිසිදු දෙයක් නොවී ය. තනි කාමරයක තනිව සිටි මා හට එය අමුත්තක් වූයේ නැත. මම ගෙදර සිටින්නේ ද නැද්ද යන වග අසල්වාසීන් නොදන්නා සේම බෝඩිම අවට සිටින වුන් ද දැන නොසිටියා යැයි මා හොදින් ම දනී. ඒ ඉතාම කලාතුරකින් නිවසින් හෝ බෝඩිමෙන් එලියට බහිනා නිසා යැයි මට සිතේ. ඒ තනි කාමරයක් තුල ඇති නිදහස අවට නොතිබුන නිසා වන්නට ඇත.

මීටර දෙසියයක් පමන ඉදිරියට යන විට වැස්සක් ඇද වැටෙන්නට පටන් ගත්තේ අහම්බෙන් මෙනි. එදිනත් වෙන බොහෝ දින වල මෙන් ම පයින් බෝඩිමට යන්න ඉටා ගත් මා හට අදහස අත්හරින්නට හිත දුන්නේ නැත. ලියන පොත යහලුවෙක්ට දුන් බව මතක ය. තෙමෙන්නට දෙයක් නැත. පයින් ම ඉදිරියට පිය නැගුවෙමි.

මා ඉදිරියෙන් කලු කුඩයක් ඉහලා ගත් සිසුවියකි. බෑගය ඇගට තුරුලු කොට ප්‍රෙව්සමෙන් අඩි තබමින් ඇය ඉදිරියෙහි ඇති බස් නැවතුම වෙත යන්නී ය. මදක් වේගය වැඩි කෙරූ මා අඩියෙන් දෙකෙන් ඇය ඉස්සර කළෙමි.

Monday, June 8, 2015

අද කාලෙ බුදු දහම සහ බුදු දහම ආරක්ෂා කිරීම

කාලෙකිං පෝස්ට් එකක් ලියන්න කියලා හිතුනා. එක එක කාලෙට එක එක trends එනවා. ඇදුම් - විලාසිතා ගැන වෙන්න පුළුවන්, කතා කරන විදිහ - වචන වෙන්න පුළුවන්, බිග් මැච් ගැන ඉස්කෝල ගැන වෙන්න පුලුවන්, ජාත්‍යාලය ගැන වෙන්න පුලුවන්. මම ජාති වාදය ගැන කතාකරන්න යන්නෙ නෑ. මේ ලියන්න යන්නෙ අද කාලෙ බුදු දහම ගැන සමාජය දකින විදිහත් එක්ක ඒකට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක ගැන.

ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ මොකද්ද? ඇත්තටම බුදු දහම කියන්නෙ දහමක් ද? කොහොමද මේක ඇති උනේ? කවුද මේක පටං ගත්තෙ? ඇයි අපි බෞද්ධයො උනේ? බුදු දහමෙන් උගන්වන්නෙ මොකද්ද? ඒක තියෙන්නෙ කාට ද? කොහොමද මේක ඉගන ගන්නෙ? කවුද අපිට උගන්නන්නෙ? මේක දැනගෙන මොකද්ද කරන්න තියෙන්නෙ?

මේ වගේ ප්‍රශ්න ඕන කෙනෙක් ට එන්න පුලුවන්. මිනිස්සු ඉස්සෙල්ලා ම වරද්දගන්නෙ මේක “ධර්මය“ ක් කරගන්න යන එකෙන්. ඇත්තටම මේක “දර්ශනයක්“ ඒ වගේම “විද්‍යාවක්“. නවීන විද්‍යාෙවන් හොයාගන්න බොහොමයක් දේවල් අවුරුදු ගානකට කලින් බුද්ධ දර්ශනයෙන් තොරලා බේරලා දීලා තියනවා. බුදු හාමුදුරුවො (අපි හැමෝම දන්න ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ) කවදාවත් කියලා නහැ “බුද්ධාගම වැලදගන්න“ කියලා.

“එව බලව“ එහෙමත් නැත්නම් “එන්න ධර්මය දකින්න“ කියලයි බුදු දහම ගැන මිනිස්සුන්ට කිවුවෙ. බුදු දහම කියලා කියන්නෙ විජ්ජාවක් නෙවෙයි. ලෝකය ඇති වෙලා ජීවීන් ඇති වෙලා ඔස්ට්‍රෙලා්පිතකස් ඇෆරන්සිස් ඉදන් අද දක්වා වූ පරිනාමය එක්ක මිනිස්සු හිත් වල පුරව ගත්ත “මුලාව, ඇලීම, ගැටීම“ කියන දේවල් වලින් හිත නිදහස් කරගන්න විදිහ. චතුරාර්‍ය සත්‍ය අවබෝධ කරගෙන මේ සසරේ ඉපිද ඉපිද මැරි මැරි ගෙවන චක්‍රය නිදහස් කරගන්න එකයි බුදු දහමෙන් විස්තර කරන්නෙ. ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ කියලා කියන්නෙ අවබෝධ කරගන්න තියන දහමක්.

Sunday, March 22, 2015

110 වන ආදරවන්තයන්ගේ සටන | පසු සටහන..

 110 වන රිච්මන්ඩ් - මහින්ද ආදරවන්තයන්ගේ සටන ගාලු ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාංගනයේදී නිමා වුනේ රිච්මන්ඩ් පිලට ඉනිමක සහ ළකුණු 26 ක ජයග්‍රහණයක් අත් කර දෙමිනි. ඉතිහාසගත තරගයක් ලෙස හැදින්ව්ය හැකි මෙහි පසු විපරමක් කිරීමට මෙම කාලය උචිත යයි සිතමි.

මෙවර ක්‍රිකට් තරගය විශේෂ වන්නේ ඉතිහාස පොත් වල තිබූ තරග වාර්ථා බිද හෙලුනු තරගයක් ලෙසින් ය. පළමුවන කඩුල්ලෙහි වැඩිම සබදතාවය සහ ඕනෑම කඩුල්ලක් සහදා වැඩිම සබදතාවය යන ශීර්ෂ ද්විත්වයෙහි තම නාමය සටහන් කිරගැනීමට රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයීය නායක සිතාර ගිම්හාන සහ චරිත් අසලංක සමත් විය. එහිදී චරිත් ශතකයක් වාර්ථාකිරීම විශේෂ විය. එමෙන්ම රිච්මන්ඩ් වරුන්ට මෙය පිට පිට දෙවන ජයග්‍රහණය ද විය.

මෙවර ක්‍රිකට් තරගය පැවැත්වීම පිලිබද යම් ගැටලුකාරී තත්වයක් උත්ගත වී තිබූ නමුත් රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලය සහ මහින්ද විද්‍යාලය අතර තිබූ සාකාච්ඡා වලින් අනතුරුව එය යතාර්ථයක් විය.මෙවර රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලය ආදරවන්තයන්ගේ සටනෙහි තේමාපාඨය කරගත්තේ #AllWeDoIsWin ය. මහින්දීයයන් ගේ තේමාපාඨය #FearNothing විය. වෙනදාට වඩා දෙපාර්ශවයේම දැඩි උනන්දුවක් මෙම තරගයට විය. රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයීය ක්‍රීඩකයින් තරග රැසක් ජයග්‍රහණය කොට තිබූ නිසා රිච්මන්ඩ්වරුන් හට තවත් ජයග්‍රහණයක බලාපොරොත්තුවක් විය. මෙවර Vehicle Parade එක සදහා රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයෙන් සුපුරුදු වාහන ගොන්න හැරුනුකොට Chopper එකක් ගෙන්වා තිබීම විශේෂ විය. එය රිච්මන්ඩ් - මහින්ද ආදරවන්තයන්ගේ සටනට නව කෝණයක් එක් කිරීමට සමත් විය.

Monday, February 2, 2015

Big Match තිබුන විදිහ


Big Match එක කියන්නෙ ඔය cricket ගහන පැය දහය - පහළව නෙවෙයි, මේක තනිකර උප සංස්කෘතියක්.. බිග් මැච් එකේ ටිකට් එක දෙන දවසටත් කලිං, මැච් එක ලං වෙද්දි කොච්චර නං දේවල් ඉස්කෝල වල වෙනවා ද.. ඉස්කෝලෙ යන ළමයි, ශිෂ්‍ය නායකයො, ගුරුවරු, ඉස්කෝලෙං අවුට් වෙච්ච ළමයි, දෙමවුපියො, ඉස්කෝල වල පරිපාලනය, ඒ නගරෙ මිනිස්සු කියන හැමෝටම මේක අඩු වැඩි වශයෙං බලපානවා..

පොඩි පංති වල ළමයි බලං ඉන්නෙ prefect අයියලා ඇවිත් cheer practice එක්කං යනකං. අතේ බැදගත්තු bangle එකේ ලස්සන පෙන්න පෙන්න ගිරිය පුප්පගෙන පුලුවං තරං හයියෙං කෑ ගහන්නෙ වටපිටාව හැඩගැහුන විදිහත් එක්ක ඇති වෙච්ච අමුතුම හැගීමක්, ඉස්කෝලෙ ගැන වෙනදා තිබ්බෙ නැති ආදරයක් නිසා. මට දැනෙන විදිහට නම් ළමයෙක් ඉස්කෝලෙටක ආදරේ කරන්න පටංගන්න පළවෙනි තැන ඔතන. 

Monday, October 6, 2014

NO PMC | අපි ඇත්ත කතා කරමු


ඇයි මේ එකපාරටම වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයො පාරට බැහැලා කෑ ගහන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු එක එක පැති ගන්නෙ? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල මේ රටට ඕන ද? ඇයි මිනිස්සු ඒවා ඕන කියන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු ඒවා එපා කියන්නෙ? මේ කෑ ගහන්නෙ ඊරිසියාවට ද? නැත්තං කුහක කමට ද? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල තිබ්බා කියලා මොකද වෙන්නෙ? මේ ළගදි කොළඹ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවො ටික බෝඩ් ලෑලි ටිකකුත් අරං පාරට බැහැලා කෑ ගැහුවා නෙ මාලඹේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය ගැන කියලා. 



මං මේ කතන්දරේ සුලමුල හොයන්න කියලා දැනුංතේරුං තියන වෛද්‍ය ශිෂ්‍යෙයක්ගෙන්ම කාරණේ ගැන ඇහුවා..





මං : මචං ඇයි බං NO PMC?

යාලුවා : 
“නෑ කොල්ලෝ මම විරුද්ධ සමස්තයට නෙවෙයි. සයිටම් එකේ මගෙත් යාලුවෝ ඉන්නවනේ බන්. සයිටම් එකේ රිපිටීෂන් සිස්ටම් එක ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. උන්ට මහන්සි වෙන්න තරම් දරුණු සිලබස් එකක් නෑ. ජෙනරල් ග්‍රේඩ් එකෙන් නෙවෙයි ස්පෙසිෆික් මට්ටමෙන් ක්ලාස් පටන් ගන්නේ.“

මං : මොකද්ද බං අර වාට්ටු ඉල්ලන සීන් එක?

යාලුවා : 
ඒක තමයි මචෝඕනෑම යුනිවර්සිටි එකක් හදන්න කලින් එකේ උන්ට පුහුණුව ගන්න ටීචින් හොස්පිටල් එකක් හදන්න ඕන. හෙද විද්‍යාලයකට වුනත් එහෙමයි. මුන් එහෙම හදාගන්නේ නැතුව එක ගන්න හදන්නෙත් කලම්බු උනි එකේ හොස්පිටල් එකෙන්.

මං : ඉතිං ඉඩකඩ කොහොමද බේරගන්නෙ?